Ja… nu kan ik echt niet meer terug.

Ik ben een jaar ziek en er staat een intake gepland bij het re-integratiebureau. Toen ik de afspraak zag binnenkomen, voelde ik het meteen: weerstand. Een knoop in mijn buik. Ik heb er helemaal geen zin in.

Natuurlijk weet ik hoe het werkt. Na een jaar ziekte moet je niet alleen kijken naar mogelijkheden binnen je eigen organisatie, maar juist ook daarbuiten. En precies daar wringt het bij mij. Ik weet namelijk helemaal niet wat ik wil.

Ik zit nog midden in het proces van accepteren dat ik niet meer alles kan zoals vroeger. Dat alleen al vraagt tijd. Ruimte. Rust. En ergens diep van binnen weet ik dat het misschien betekent dat ik afscheid moet nemen van mijn werkgever. Afscheid van de organisatie waarvan ik zo lang deel uitmaakte

Dat is geen kleine stap. Dat is rouw. Wordt dat wel begrepen, vraag ik me af. En terwijl ik mezelf die vraag stel, ga ik gauw over tot de orde van de dag. Ik druk mijn weerstand de kop in, want tenslotte moet ik voldoen aan mijn verplichtingen. Ook weer veilig voor mij: even niet voelen, maar aan de slag.

Ik heb dus al lang vacatures bekeken binnen de organisatie. Mezelf afgevraagd: kan ik dit? Wil ik dit? En telkens kom ik op hetzelfde antwoord uit: nee. Ik kijk naar de hele lijst en de kans op een plek bij mijn werkgever voelt steeds kleiner.

Ik moet dus echt aan de slag met het re-integratiebureau. Ik voel dat ik mezelf moet bewijzen. Het voelt bijna alsof ik weer voor het eerst start op de arbeidsmarkt. Ik moet allerlei testen doen over mijn kwaliteiten en weet ik wat allemaal. Dingen die ik al eerder heb gedaan en nu moet herhalen, omdat het nu eenmaal hoort bij het programma.

Waarom? Ik weet het niet.

Wat ik mis, is maatwerk.

Ik snap echt wel dat ik moet laten zien dat ik mijn best doe. Dat ik kijk naar wat er wél kan. Dat ik stappen zet richting werk. Maar hoe kan ik solliciteren als ik mezelf nog niet eens de ruimte heb gegeven om te rouwen? Om stil te staan? Om te voelen wat dit allemaal betekent?

En wat als ik al lang weet wat mijn kwaliteiten zijn? Mijn cv heb ik al honderd keer bijgeschaafd en mijn LinkedIn-profiel heb ik al tijden up-to-date.

Ik voel die weerstand meteen weer in mijn lijf. Diezelfde knoop in mijn buik.

Opeens moet ik verantwoording afleggen. Over wat ik doe. Over hoe ik het doe. Terwijl ik juist het gevoel heb dat ik geen ruimte krijg om iets nieuws te ontdekken. Om te zoeken zonder oordeel. Om even níet te weten. Zodra ik iets moet doen, gaat mijn weerstand alleen maar meer met mij aan de haal. Ik word er niet leuker van. Ik weet het van mezelf en toch kan ik nu niet anders.

Uiteraard doe ik trouw de opdrachten. Echt waar. Maar soms voelt het zo zinloos. Alsof ik vinkjes aan het zetten ben zonder dat het me echt verder brengt.

Ja, ik weet heus wel wat mijn belemmerende overtuigingen zijn. Daar heb ik al vaker naar gekeken. Maar wat gaat een re-integratieconsulent aan hoe mijn relatie is? Of mijn gezinssamenstelling?

Ik voel me opeens zo… zichtbaar.

Blootgelegd.

En daar heb ik op dit moment helemaal geen zin in. Punt.

Gaat de weerstand ooit veranderen in berusting?

Ja… meestal gaat dat bij mij langzaam. Dat weet ik ergens wel. Maar nu echt nog niet. Ik doe wat ik moet doen, maar ik snap echt even niet waarom ik het doe. Ik ben het gewoon zat dat ik allerlei dingen moet doen, terwijl ik me helemaal niet blij maar vooral alleen voel. Snapt iemand mij? Ik voel mij soms net een roepende in de woestijn.