In mijn vorige blog vroeg ik me af: ben ik het echt wel waard? Die vraag bleef nog dagenlang rondzingen in mijn hoofd. Het bleef knagen, samen met gedachten als: Ik zou toch gezond moeten zijn? Ik zou het zelf moeten kunnen. Het zit toch gewoon tussen mijn oren?

Die gedachten bleven verraderlijk. Ze lieten me twijfelen aan wie ik ben en of ik er mag zijn. Ze maakten me boos, verdrietig en soms ook intens alleen. Want wie ben ik als ik hulpmiddelen nodig heb? Wat zegt het over mij dat ik mijn energie moet verdelen, dat ik moet kiezen voor een rolstoel, een douchestoel… dat ik iets moet aanvaarden wat ik eigenlijk het liefst negeer? Dat ik ervoor moet kiezen om niet meer te werken?

Maar juist na die wirwar van gedachten begon er iets te schuiven.

De kracht van de boosheid

Boosheid was jarenlang iets dat ik wegduwde. Het hoorde niet. Ik moest me maar aanpassen, vooral dankbaar zijn voor wat wél lukte. Maar op een gegeven moment kon ik niet anders dan het toelaten. En wat bleek? Boosheid is helemaal geen zwakte. Het is een oerkracht. Het zet iets in beweging. Tijdens een ademsessie voelde ik het fysiek: mijn hoofd wilde vooruit, mijn lijf trok aan de rem. Frustratie, ja. Maar ook inzicht.

Mijn lichaam vroeg om rust. Mijn boosheid maakt me daarvan bewust.

Het begin van iets nieuws

Die innerlijke strijd heeft ruimte gemaakt voor iets anders. Iets wat al langer borrelde. Tijdens het revalidatietraject – dat ik eerder begon dan mijn officiële ziekmelding – werd me vaak gevraagd: hoe voel je je? Eerlijk? Ik vond de vraag irritant. Ik wilde dóór. Niet stilzitten. Maar die irritatie bracht me ook iets waardevols. Het wakkerde een vurige wens in me aan: de wens om zélf mensen te gaan helpen.

Niet als hulpverlener op afstand, maar als casemanager verzuim en ervaringsdeskundige. Als iemand die weet hoe het is om te verdwalen in regels, procedures en systemen. Hoe het is als je je ziek voelt en ook nog eens sterk moet zijn om alles geregeld te krijgen: het is te veel. En dat wil ik verlichten.

Mijn missie: overzicht in chaos

Op 21 februari 2023 kreeg mijn idee vorm: ik start een eigen bedrijf. Een plek waar mensen die (chronisch) ziek zijn, terechtkunnen als ze vastlopen in werk en regelgeving. Want die twee werelden, gezondheid en bureaucratie, botsen vaak hard. En juist dan is er behoefte aan iemand die zegt: kom, ik loop met je mee.
Van machteloos naar betekenisvol

Is mijn herstel nu ‘af’? Absoluut niet. Maar ik weet wel: ik ben het wél waard. Juist omdat ik mijn pijn, twijfel, strijd én kracht erken, kan ik iets waardevols betekenen voor anderen. Wat eerst als falen voelde – ziek zijn, hulpmiddelen gebruiken, moeten stoppen met werken – blijkt nu de basis voor iets nieuws. Iets echts. Iets van mij.

Als jij dit leest en denkt: dit ben ik, weet dan: je bent niet alleen. Je mag voelen wat je voelt. Je mag woede en hoop tegelijk ervaren. En ja, ook jij bent het waard. En ja, ik heb ook nog regelmatig een terugval en dan is het even niet zo licht aan het eind van de tunnel, maar ik weet wel altijd waar ik naar toe wil. Daar waar de zon voor mij schijnt.

De keuze om mijn boosheid toe te laten en mijn ervaringen te omarmen, gaf ruimte aan iets nieuws. Ik voelde: ik wil van betekenis zijn, juist door alles wat ik heb meegemaakt. Maar met dat verlangen kwam ook de onzekerheid. Want waar begin je als je besluit voor jezelf te starten? Hoe bouw je iets op terwijl je zelf nog in herstel bent?

In mijn volgende blog deel ik hoe ik die eerste, vaak spannende stappen heb gezet – en hoe vertrouwen langzaam begon te groeien.