Voordat ik mij ziekmeldde, probeerde ik alle ballen in de lucht te houden. Altijd doorgaan, altijd presteren. Eerst de middelbare school, daarna een studie, een goede baan, een vervolgopleiding. Het leek alsof mijn hele leven draaide om ‘moeten’. Moeten slagen, moeten doorgaan, moeten bewijzen dat ik het waard was. Maar ineens kwam dat ‘moeten’ tot een abrupt einde.

De ziekmelding die alles veranderde

Die 14e februari 2023 zal ik niet snel vergeten. Niet alleen omdat het Valentijnsdag was, maar vooral omdat ik die dag besloot om liefdevol te zijn voor mezelf. Ik zette mijn werk als casemanager tijdelijk stil om me volledig te richten op mijn herstel.

In de weken vóór 14 februari 2023 was ik al gestart met een groepsrevalidatietraject voor mensen met een chronische ziekte. Dat traject bood mij voor het eerst in lange tijd ruimte om stil te staan bij hoe het écht met me ging. Tegelijkertijd probeerde ik nog steeds door te werken, mijn verantwoordelijkheden te blijven dragen en ‘nuttig’ te zijn.

Mijn leidinggevende, die merkte hoe hard ik mijn best bleef doen om alle ballen in de lucht te houden, sprak me op een ochtend met oprechte zorg aan. Ze gaf me niet alleen ruimte, maar drong er met zachte klem op aan dat het nu echt tijd was om even te stoppen. Niet omdat ik had gefaald, maar juist omdat ik zo lang was blijven volhouden.

Pas toen ik die knoop doorhakte, voelde ik hoe moe ik was. Dat was het moment waarop ik mezelf voor het eerst toestond om echt te stoppen. En daarmee begon mijn herstel. Samen met andere revalidanten vierde ik die dag met taart. Het voelde vreemd om mijn functie los te laten. Mocht ik wel genieten van de rust? Toch hield ik die rust gedurende het traject vol en daar was ik echt trots op.

Wat begon als een ‘verplichte’ pauze, werd het begin van een reis. Een reis waarin ik afscheid nam van oude overtuigingen en langzaam begon te dromen over iets nieuws. Maar ook een reis vol verwarring. Want wat wilde ik eigenlijk? Waar lag mijn herstel? En… was ik eigenlijk wel aan het herstellen?

De stilte van herstel

Ik voelde me uitgeput. Moe van het vechten, moe van het steeds maar doorgaan. En toch leek het alsof ik nog steeds aan het vechten was, ook al was ik thuis. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik wist niet goed wat ik voelde of wat ik moest met mijn emoties. Maar misschien was dát juist wel het begin: het loslaten van het idee dat ik alles moet begrijpen, dat ik alles onder controle moet houden.

Het revalidatietraject: ruimte om te ademen

Het revalidatietraject waarin ik zat, was speciaal bedoeld voor mensen die leven met een chronische ziekte. Samen met anderen die, net als ik, hun balans kwijt waren geraakt, ontdekte ik hoe belangrijk het is om je verhaal te delen. Het was intens en confronterend, maar ook een verademing om niet alles alleen te hoeven dragen. Voor het eerst in lange tijd voelde ik ruimte om te ademen.

Ik hield vol. Ik koos voor mezelf en dat voelde goed. Ik voelde me trots dat ik rust toeliet, dat ik mezelf toestond om even niet te hoeven presteren.

De terugval én de doorbraak

Daarna ging het toch weer bergafwaarts. Het traject was afgelopen en ik voelde de druk om weer ‘nuttig’ te zijn. Ik ging hard aan de slag en verzon zelf allerlei taken binnen mijn werk om toch maar iets bij te dragen. Maar ik kreeg geen taken meer op mijn eigen niveau, omdat dat niet meer paste bij de mogelijkheden van mijn lichaam. Dat was een nieuwe eyeopener: het werd tijd om voor mezelf te kiezen.

Ik begon me af te vragen: bestaat mijn waarde alleen uit hard werken? Wat ben ik zonder die drang om te presteren? Het antwoord kwam langzaam: ik ben meer dan mijn werk. Veel meer.

Vertrouwen in mezelf

Langzaam maar zeker leer ik voelen wat míj gelukkig maakt, in plaats van te doen wat ik denk dat de maatschappij van mij verwacht. Mijn herstel zit niet alleen in rust nemen, maar vooral in durven luisteren naar mijn eigen verlangens. Wat dat precies betekent, weet ik nog niet. En dat is oké.

Misschien is dát wel de essentie van herstel: leren leven met het niet-weten. Vertrouwen op mezelf, ook als de toekomst nog onduidelijk is. Ben ik het waard om voor mezelf te kiezen?

In mijn blog Van boosheid naar beweging lees je meer over mijn volgende stap.