Het opstellen van mijn eigen plan van aanpak is voor mij een bijzonder proces. Waarom? Ik heb immers voor collega’s die ziek waren al zoveel plannen van aanpak begeleid en hierover hun leidinggevenden geïnformeerd. Dus dan kan ik het ook wel voor mezelf doen; dat is toch niet zo moeilijk? Na al deze vragen besluit ik in actie te komen: ik ga mijn eigen plan van aanpak opstellen. Dat voelt logisch, bijna vanzelfsprekend. Ik zorg ervoor dat mijn leidinggevende het plan alleen nog maar hoeft te ondertekenen; hij heeft het al druk genoeg. Ten slotte weet ik wat erin moet staan, welke stappen nodig zijn en hoe het formeel ingericht moet worden.
Toch merk ik ook dat er onder die zakelijke aanpak een laag zit die ik op dat moment niet kan, of misschien nog niet wil, voelen. Ik laat het even zo. Ik wil starten met het schrijven van mijn plan van aanpak. Maar nog voordat ik echt begin, gaan mijn gedachten alweer met me op de loop.
Wat ik wél weet, is dat ik heel graag de regie wil houden. Ik wil zelf mijn proces sturen, bepalen wat voor mij haalbaar is en mijn doel helder houden: terugkeren naar mijn werk als casemanager. En mij vooral niet door anderen van de wijs laten brengen. Door het plan zelf te schrijven, houd ik controle over het proces. Althans, zo voelt het voor mij. Eigen regie geeft me houvast en een gevoel van veiligheid. Het is míjn plan, míjn verhaal, míjn route terug naar mijn werk als casemanager bij een grote, landelijk opererende organisatie. Ik kom terug!
Dan besluit ik echt te starten met het opstellen van het plan van aanpak. Ik spreek met mezelf af het plan te benaderen als een zakelijk document. Dat is het tenslotte ook, houd ik mezelf geruststellend voor. Een document, een verplicht onderdeel binnen een groter geheel. Terwijl ik schrijf, merk ik dat ik vooral nadenk, formuleer en afvink. Ik stel mezelf nauwelijks de vraag hoe het eigenlijk met míj gaat. Pas tijdens het schrijven van deze blog vraag ik mij af of ik mijn gevoelens misschien heb uitgeschakeld. Is dit een manier om door te kunnen gaan zonder stil te staan bij wat er écht speelt? Of schiet ik automatisch in de regel- en organiseerstand, simpelweg omdat die rol mij zo vertrouwd is?
Ja, ik weet ik dat mezelf aan het beschermen ben, want eigenlijk vind ik het heel rot dat ik opeens moet nadenken over mijn eigen verzuimproces. En dat is nog zacht uitgedrukt. Al ben ik nog volledig overtuigd van mijn terugkeer naar mijn werk en de hoop dat mijn nieuwe leidinggevende mij ziet zoals ik altijd ben geweest: iemand die hard werkt, verantwoordelijkheid neemt en alles netjes op orde heeft. Iris, die alles onder controle heeft en zich daar prettig bij voelt. En toch voelt het plan van aanpak meer dan alleen een praktisch document. Ik ben boos en verdrietig. Ik herken mijn patronen van bescherming: als ik maar zakelijk blijf, word ik niet geraakt en voel ik niet de pijn veroorzaakt doordat ik nu zelf in een proces van verzuim zit. Ik wil het niet zien. Ik wil het niet weten. Ik keer gewoon terug naar mijn werk. Punt uit. Ik wil even helemaal niet voelen. Ik wil alleen maar controle hebben en die controle heb ik nu. Ik stel mijn eigen plan van aanpak op en wacht op een handtekening van mijn leidinggevende. Het is immers maar een formeel document……