Het is bijna zover: de WIA-aanvraag indienen. Ik wacht op de medische informatie van de bedrijfsarts. Ik verwacht het een dezer dagen in mijn mailbox. Bijna twee jaar ziek en dan is het ontvangen van de medische informatie aan de beurt.

Ik weet dat ik het document ‘Medische informatie’ moet controleren. Alleen al die gedachte… ik heb daar geen zin in.

Toch open ik mijn mail. Daar staat het: de medische informatie die de bedrijfsarts heeft gestuurd. Geen nieuw verhaal, geen onverwachte wendingen. Alles is eerder al besproken tijdens verschillende consulten. Na elk gesprek volgde een rapportage, dus in grote lijnen wist ik wat ik kon verwachten. Maar alles bij elkaar zien, dat is toch iets anders.

Ik kijk naar het document, maar het lijkt alsof de tekst vervaagt. Ik merk dat mijn ademhaling oppervlakkig wordt terwijl ik naar het scherm blijf staren. Ik voel mijn kaken aanspannen en wil eigenlijk alleen maar heel hard gillen. Ik wil het document van de bedrijfsarts niet lezen!

En toch weet ik dat het moet. Ik moet en wil controleren of alles klopt voordat het naar het UWV gaat. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar: het moet goed zijn, volledig en een eerlijke weergave van de werkelijkheid. Ik kan dan ook niet zomaar, zonder te lezen, akkoord geven.  De bedrijfsarts heeft alles zorgvuldig verwerkt. Ik ben blij dat ze mij heeft mogen begeleiden en ik weet ook dat zij de informatie met zorg heeft opgesteld. Die gedachten maken dat de tekst meteen weer duidelijker wordt. Ik zie weer zwarte letters op mijn scherm en ik krijg weer controle. Ik lees het document en ben tevreden over het rapport. Het kan meegestuurd worden met de WIA-aanvraag. Op naar de volgende stap en door naar een volgend punt op mijn lijstje: de medische informatie met behandelverslagen in een envelop stoppen. Dat is niet zo moeilijk, toch? Het is november en het weer buiten is net zoals ik mij voel. Die rust was namelijk van korte duur. Er komt opeens verdriet op. Ik vraag me namelijk af of ik dezelfde arts tref als bij mijn eerdere, vervroegde WIA-beoordeling. Toen vond ik hem totaal niet empathisch en ik wil eigenlijk helemaal niet dat hij nog een keer mijn medische gegevens leest. En dan is die stem er weer, die wijze stem; ‘kom op Iris, je hebt geen keus en die man leest zoveel rapportages dat hij echt niet al te lang stilstaat bij jouw medische informatie’. Die stem zit mij vaak in de weg. Nu niet. Ik zeg hardop tegen mezelf ‘Dit is het verslag. Ik stuur het op naar het UWV en ik ben er klaar voor: de WIA-beoordeling’. Ik stop alles in een enveloppe en ga naar een post.nl-punt. Ik kan niet meer terug. De enveloppe is aangetekend naar het UWV en zal zijn weg vinden naar welke verzekeringsarts dan ook. Het enige wat ik nu kan is afwachten.