Ik leef sinds mijn jeugd met een collageenaandoening. Aan de buitenkant zie je niets, maar van binnen is er van alles mis. Ik heb gevoeld hoe het is om steeds opnieuw tegen grenzen aan te lopen, en dat is soms ontzettend frustrerend. Het combineren van ziekenhuisbezoeken, herstel, werk, een hoog arbeidsethos en andere verplichtingen kostte veel energie.

Het erkennen en aangeven van mijn grenzen heeft me kracht en ruimte gegeven. Gaandeweg leerde ik dat hulp vragen geen zwakte is. Stap voor stap kreeg ik weer grip en perspectief terug. Natuurlijk gaat dat niet altijd vanzelf; soms heb ik een terugval. Maar juist op die momenten leer ik het meest over mezelf en hoe ik voortaan beter voor mezelf kan zorgen.

Mijn ziekteproces heeft me geleerd om mijn grenzen te accepteren, mijn veerkracht te ontdekken en milder te zijn naar mezelf. Het liet me zien dat er altijd licht aan het einde van de tunnel is; soms zwak, als een vage lichtbundel, maar het is er. En soms moet je dat licht samen zoeken met iemand die weet hoe het is en met je meeloopt.

Al deze lessen neem ik nu mee in mijn werk. Ik heb altijd hoop gehouden, en vanuit die kracht ben ik mijn onderneming gestart: om te blijven werken, bij te dragen en betekenis te geven aan wat ik meemaak. En ook nu blijf ik leren, elke dag opnieuw. Want zoals Socrates het ooit verwoordde: “Ik blijf leren zolang ik leef.”