Kleine stappen, grote betekenis

Van 2023 tot en met 2025 nam ik de tijd. Geen haast, wel aandacht. Ik sprak met andere onderne-mers, verzamelde informatie, dacht na over mijn aanbod en liet mijn logo ontwerpen. Ik schreef mijn eerste blogs, onderzocht welke ondernemingsvorm bij mij past en wat ik anderen écht te bie-den heb. Wil ik werken voor werkgevers of voor werknemers? Wil mij laten inhuren als zzp’er? Kortom, ik had heel veel vragen. Maar langzaam kreeg mijn visie steeds meer vorm: begeleiding bij ziekteverzuim, reflectiesessies, schrijven vanuit ervaring. Bij elke stap voelde ik spanning: kan ik dit wel? Ben ik goed genoeg? En toch groeide er ook vertrouwen. Vertrouwen dat mijn ervaringen ertoe doen. Dat mijn worstelingen, inzichten en veerkracht betekenis hebben voor anderen. Soms moet ik mezelf daar nog aan herinneren, maar het zaadje is geplant.

Ruimte voor rouw en trots

Terugkijken helpt me om vooruit te bewegen. Ik zie hoeveel ik heb geleerd. Hoe ik mijn verlies ben aangegaan, ruimte heb gegeven aan rouw én aan groei. Want ‘herstel’ is geen rechte lijn. En ‘klaar zijn’? Dat bestaat niet. We zijn allemaal onderweg.

Leren, delen, verbinden

Wat mij voedt, is de uitwisseling met andere ervaringsdeskundigen. Hun verhalen spiegelen, raken en bemoedigen. Ze herinneren me eraan dat ik niet alleen ben. Daarom blijf ik mezelf ontwikkelen via intervisie – niet om perfect te worden, maar om betrokken, helder en open te blijven in mijn werk.
Ik voel steeds beter wat mijn rol is. Niet die van redder of adviseur, maar iemand die meeloopt. Die ruimte biedt om te voelen. Die vertraagt en vraagt. En die meegroeit met wat de ander nodig heeft. Altijd afgestemd op wat past bij mijn eigen belastbaarheid, want ook daarin blijf ik mezelf serieus nemen. Al ren ik mezelf, vanuit mijn enthousiasme, nog wel eens voorbij.

Vertrouwen in het onbekende

Soms twijfel ik nog steeds. Dan denk ik: zit iemand hier wel op te wachten? Maar ik weet inmiddels: ik bén al begonnen. En ik hoef het niet allemaal van tevoren te weten. Mijn pad ontvouwt zich gaandeweg. Net als mijn herstel gaat het stap voor stap.
Ik vertrouw erop dat de juiste mensen mij weten te vinden. Mensen die voelen: bij haar mag ik zijn wie ik ben.

Kracht in imperfectie

Lange tijd dacht ik dat ik pas kon geven als ik ‘hersteld’ was. Nu weet ik beter: juist in mijn niet-perfecte stuk zit mijn kracht. In mijn eerlijkheid. In mijn verhaal. Want hoe vaak wordt er écht ge-luisterd? Echt gekeken?

Ik wil iemand zijn bij wie mensen zich gezien voelen. Waar ruimte is voor adempauze. Waar ie-mands verhaal er gewoon mag zijn, zonder bewijsdrang. Waar we samen onderzoeken: wat heb jij nodig?

Ik sta aan het begin. En ja, ik leer nog elke dag. Maar ik ben er klaar voor. Klaar om te delen, te be-geleiden en te verbinden. Niet ondanks, maar dankzij de weg die ik zelf aflegde.

Want moed is niet de afwezigheid van angst, maar kiezen voor wat belangrijker is dan die angst.

Ik kies voor dit pad. Vanuit zachtheid, helderheid en de overtuiging: elk verhaal doet ertoe, ook dat van mij.